In de prehistorie werden mannen aangelokt door ronde billen en vrouwen bruut van achteren genomen, zo begrijp ik uit het boek ‘De naakte aap’ van Desmond Morris. Maar vrouwen zijn slimmer dan je denkt. Dat wilden ze niet langer en ontwikkelden zachte ronde borsten op een plek zoals bij geen andere levende schepping is terug te vinden. De voortplanting werd zo een stuk comfortabeler.
De Kringkrant (nummer 8, oktober 2025) scoort met een verhaal van Martha Visser die ook zoiets wil. Want met de huidige stand van zaken gaat het niet langer. Meer dan driekwart van de vrouwen komt niet klaar van penetratieseks. Vrouwen verzetten nog altijd onbetaald werk. Een adellijke snuiter zet ze weg als deeltijdprinsesjes. Teveel mannen beschouwen vrouwen als hun bezit. Wat vrouwen nodig hebben is vrijheid en gelijkwaardigheid. Ze vergeet veiligheid, maar dat spreekt vanzelf natuurlijk.
Ik voel met Martha Visser mee natuurlijk. Toch dacht ik even dat de column een mystificatie van oudbakken feministisch geklaag was. Dat mag je verwachten van een kunstkring die wel in is voor een grap, metaforisch gezwijmel dus. Het boek ‘De gelukkige huisvrouw’ van Heleen van Rooyen wilde ze misschien dunnetjes over doen en het boek ‘De mystieke vrouw’ van Betty Friedan over de hekel halen. Dat is een vierhonderd pagina’s tellende klacht hoe de moderne intelligente jonge vrouw in slavernij leeft. In mijn boek Apollo aan de Seine (Aspekt Soesterberg, derde druk 2020) heb ik aangegeven hoe ze zich daarvan kan bevrijden door dezelfde risico’s te aanvaarden die de man loopt.
Hoe kon ik vaststellen of de column een grap was of niet?
Ik greep terug op een bewijstruc uit de wiskunde, dat een bewering moet worden aangenomen als het niet leidt tot tegenspraak. De veronderstelling van Martha Visser is dat vrouwelijke onlustgevoelens kunnen worden opgelost met politiek maatregelen. En dat leidt tot tegenspraak. Martha Visser geeft het zelf toe.
‘Alsof straatverlichting, apps met noodknoppen en cameracontrole zouden helpen. Meer controle maakt de wereld niet veiliger. Zeker niet voor vrouwen. Wat vrouwen nodig hebben zijn vrijheid en gelijkwaardigheid.’
Ik ging te rade hoe dit probleem dan wel op te lossen. Een vriendin zei ‘die vrouw moet eens lekker gepakt worden’. Ik vroeg of ik dat mocht opschrijven. ‘Ja’, was het antwoord. Ik ging bij mijzelf te rade of dat realiseerbaar was. Dat opschrijven wel natuurlijk, maar het advies? Daarvoor heb je een man nodig, tenminste als je geen hulpmiddelen gebruikt. En als je die niet kunt vinden enzovoorts, u begrijpt het al. Die vriendin vond dat ze niet moest zeuren. Dat zeggen vrouwen altijd als ze iets niet kunnen oplossen. Ik heb vrees dat Martha Visser niet blij is met het advies.
Als het geen mystificatie is maar een oudbakken feministische klacht kan ik niet helpen. Ik zie niet goed hoe in zijn algemeenheid vrouwelijke onlustgevoelens kunnen worden weggenomen met politieke maatregelen. Ik ben bang dat daar de bottleneck van het probleem ligt. Die vrijheid en gelijkwaardigheid kun je niet eisen, maar wel afdwingen.
Misschien dat de techniek een tandje bijspringt door huidcellen te manipuleren in sperma enzovoorts. Anders een aspirientje.
