Barbara Ehrenreich

Heeft u haar gezien op de teevee, Barbara Ehrenreich? Die
Amerikaanse schrijfster die zo onthullend de armoede in de Verenigde Staten
beschrijft. Een uurloon van 6 of 7 dollar zonder enige sociale voorziening,
vrouwen die luiers om moeten omdat ze niet naar de wc kunnen. Werkgevers die
met de computer rommelen, zo de gewerkte uren naar beneden manipuleren. Met een
president als Donald Trump, die geen sociale voorzieningen wil, die werkgelegenheid
wil scheppen door luchtvervuilende industrieën nieuw leven in te blazen, die de
klimaatverandering ontkent.

Terwijl Emmanuel Macron in Frankrijk door dik en dun vast
houdt aan het klimaatakkoord van Parijs tegen alle provocaties van gele hesjes
in, die geen greintje verantwoordelijkheid opbrengen voor wat er op het spel
staat, die met al hun vrije tijd dank zij de sociale voorzieningen de boel plat
kunnen gooien. Waarom? Omdat ze feest willen, consumeren tot ze er bij
neervallen. Waarom knappen ze met al die vrije tijd hun huis niet op, in plaats
van te protesteren tegen de slechte woonvoorzieningen en nu weer tegen de hoge
brandstofprijzen? Terwijl Macron heeft toegezegd dat voor de kwetsbaren te
compenseren. Ja, leuk mooi en aardig denken ze, dan hebben we niets meer om te
protesteren, dat is toch zo gezellig. Après nous le déluge.

En als u nu denkt dat daarom het Amerikaanse systeem
beter is, omdat ze daar moeten werken tegen heug en meug in, hebt u het mis. Ik
toon hier de uitwassen van de menselijke soort. Aan de ene kant het misbruik
door gebrek aan behoorlijke arbeidswetten en aan de andere kant het misbruik
van de sociale voorzieningen, waar we ook dat tegen wil en dank verheerlijkte
multiculturalisme aan te danken hebben.

Ook voor Trump geldt dus, wellicht door de leeftijd die
hij mee heeft, après moi le déluge. Voor de jonge Macron geldt dat niet, hij
ziet de rampen over zich heen komen. Trump ziet er geen been wapens te verkopen
aan een moordenaar. Door redenerend zal hij een oorlog niet uit de weg gaan als
het werkgelegenheid oplevert.

Om terug te komen op Barbara Ehrenreich. Zoals zij op de
teevee in haar dankwoord voor de toekenning van de Erasmusprijs sprak over de
sfeer die zij hier aan deze zijde van de oceaan ondervond, aangenaam en
hartelijk, was dat zonder dat zij het hoefde te zeggen tegelijkertijd een
diskwalificatie en het failliet van de Amerikaanse samenleving. Ikzelf ben er nooit
geweest, heb het ook bewust vermeden. Ik voel mij daar niet thuis, al zullen daar
best hartelijke mensen wonen. Het moet een land zijn waar het banksaldo de moraal
bepaalt, met de hoogste advocatendichtheid ter wereld, waar alle middelen zijn geoorloofd.
De National Rifle Association is het zinnebeeld van een samenleving waar men elkaar
bevecht op leven en dood zonder dat het oorlog is, het verheerlijkt als de echte
moraal.

Moeten wij in Europa niet leren op eigen benen te staan? Ons
niet laten ringeloren door een vriend die zegt het beste met ons voor te hebben
maar geen voorbeeld kan zijn? Laten we in Europa een eigen leger opbouwen, de dienstplicht
instellen om ons te verweren tegen onbeschaafde landen als Rusland, Turkije en de
hele verdere rataplan daarginds. Er voor zorgen dat de dollar niet langer de internationale
geldmarkt beheerst. Ik hoor al die politici verzuchten, dat lukt nooit. Ik zeg u,
het kan, waar een wil is is een weg. Wij kunnen niet toestaan dat de mensen zich
doodvreten. Wat het roken betreft zijn we op de goede weg. Nu dat andere nog.