WAS WILL
DAS WEIB?

Als een
tsunami kwam het over ons heen. Eerst de onthullingen over Harvey Weinstein die
zich in de filmindustrie vergreep aan elk beetje vrouw dat in zijn buurt kwam.
Daarna barstte het los, in het Europese parlement, op de werkvloer waar een
baas heerste, nergens was het pluis. In Pauw op de teevee kwam Neelie Smit
Kroes samen met een advocate gespecialiseerd in vrouwenzaken en nog een
bemiddelaarster in dit soort smoezelige zaken breeduit verslag doen wat er mis
is in de wereld. Een misdaadverslaggeefster deed ook nog een duit in het zakje
en wist te vertellen dat vrijwel alle vrouwen op deze manier belaagd werden.

Er kwamen
ook de verhalen in beeld van belaagde vrouwen zelf, wat die waren overkomen.
En die waren schokkend. Maar dan wel in andere zin dan ze hetzelf waarschijnlijk
bedoeld hadden. Het schokkende was dat ze zich niet verzet hadden. Ook de filmactrices
die wisten te vertellen wat die smeerlap Weinstein hen had aangedaan gaven niet
blijk zich daadkrachtig opgesteld te hebben. Ze hadden het laten gebeuren, naar
wij moeten begrijpen als willoos slachtoffer. Het moest erop neerkomen dat ze
zich niet hadden kunnen verzetten. Een soort overmacht dus.

En dan
bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel. Ook ik ken verhalen van vrouwen die
aangerand zijn, maar zich verzet hebben, met succes. De één had de aanrander
een knietje in de ballen gegeven, krimpend van de pijn was de onverlaat verdwenen.
De ander, toen het haar overkwam en zich wilde verzetten, deed heel even of ze
het wel lekker vond en wist zo aan de greep van de aanrander te ontsnappen.

Over
omgekeerde situaties horen we nooit iets. Over vrouwen die misbruik van de
situatie maken. Buitenlandse bruiden met maar slechts één doel, de boel te
bedriegen. Zelf als jong beginnend jurist heb ik het meegemaakt dat ik na een
vergadering mijn kamer binnentrad en daar een door de wol geverfde secretaresse
schrijlings op mijn bureau zag zitten, met de rok tot hoog boven de knieën opgetrokken.
Het tafereel ontlokte mij de ontboezeming ‘zo, een secretaresse uit de mopjes’.
Als door een adder gebeten sprong de overigens wel degelijk aantrekkelijke
jongedame van het bureau en verdween schielijk, zonder een boodschap achter te
laten.

Terugkomend
op die hype van weerloze vrouwen en hijgerige mannen wordt het mij vreemd te
moede. Is het komkommertijd wat de nieuwsgaring betreft, zoals vroeger in de
zomermaanden altijd weer het monster van Loch Ness opdook of is er meer aan de
hand? Konden die vrouwen zich niet verzetten of wilden ze het niet? Ik ken een knappe,
begerenswaardige vrouw die mij verzekerde ‘het is gewoon belachelijk, mij is
zoiets nog nooit overkomen’.

Al die
vrouwen, ik heb het natuurlijk niet over brute verkrachting, die zo openhartig
vaak na vele jaren hun verhaal vertellen, verzetten zich niet, lieten het
gebeuren. En nu moet er van alles gebeuren dat die vrouwen het niet meer laten
gebeuren. De Franse krant Le Monde van vrijdag 27 oktober 2017 wist bij monde van o.a. de
politicus Jean-Luc Melanchon te melden “pour mener le chantier concret de la
lutte contre les violences sexuelles et sexiste, il aurait déjà fallu un véritable
ministère des droits de femmes et non un secrétaire d’état”.

Ik heb er
een hard hoofd in. De enige die weet hoe het moet is de vrouw zelf.