Het
einde van de roman

Op internet konden wij vernemen dat de kwaliteitskrant NRC
bij monde van haar recensente Elsbeth Etty bericht had over een boek van Hans
Dorresteijn dat ging over zijn echtscheiding. Hans Dorresteijn was er kapot van, want ‘die vrouw met het rode haar’ had bericht over ‘het einde van de roman’.
Na deze negatieve berichtgeving zou Dorresteijn dagenlang het huis niet meer
uit gedurfd hebben.

Het bevestigt de juistheid van mijn beslissing, al weer lang
geleden, het abonnement op die krant op te hebben moeten zeggen. Want tot
vervelens toe moest ik immer weer stuiten op boekrecensies die verkeerde verwachtingen wekten. De valse en doorzichtige
smoesjes waarom mijn eigen boeken niet voor recensie in aanmerking kwamen doorzag
ik pas later. Ik kon mij niet voorstellen dat het er niet eerlijk aan toe ging. Eerlijk, dat wil zeggen een boek de aandacht te geven die het
verdient. Eerlijk, om niet te verzwijgen dat er andere belangen spelen, die een
ieder wel kan raden maar waar de lezer van een kwaliteitskrant niet mee
gediend is en de krant in feite een speeltje wordt van handige jongens die
weten hoe pulp verkocht wordt. En die arme boekrecensent van de krant heeft
zich maar te voegen. Tot mij de schellen van de ogen vielen dus.

Net als andere op het eerste gezicht notabele beroepen die
een bedenkelijke kant kunnen laten zien doet de journalistiek hier dus niet voor
onder. Onbeduidende zaken worden uitvergroot. Belangwekkende zaken worden
verzwegen. De doofpot politiek beperkt zich niet tot de bedrijfstak die het wil
bestrijden.

Dit is het einde van de roman. Welk belang is met het uitvergroten
van een slecht boek gediend? Komt het maar zelden voor dat er een slecht boek
geschreven wordt? Het is als met die plasseks van die gewezen zangeres. Binnenshuis
verkneukelt Hans Dorresteijn zich er over niet aan de aandacht van die kwaliteitskrant
te zijn ontsnapt.