Blog Image

Celeste Lupus

Over dit weblog

Celeste Lupus schrijft over: literatuur, politiek, filosofie, recht, economie en wetenschap.

Volksopstand

Politiek Posted on Thu, December 06, 2018 13:03:29

KLEIN KAPITALISME

In Frankrijk had een tv verslaggever een gesprek met demonstrerende gele
hesjes rond een rotonde, waaronder een luid protesterend vrouw. Als weerwoord
op haar beklag zei hij: “Maar Macron wil toch hervormen?” Na lichte aarzeling zei de vrouw: ”Ja, maar hij moet niet ons geld afpakken.” Ziehier, het kapitalisme
in het klein, de weigering offers te brengen voor de goede zaak. Hun weerwoord
is, dat hoeven wij niet, wij zijn arm.

De meute, de horde is opgestaan, hun rechtvaardiging is la précarité, de behoeftigheid. In zijn
boek Les misérables neemt Victor Hugo
het op voor de behoeftige mens. Als jongetje komt Jean Valjean na het stelen
van een brood in een strafkamp, waaruit hij na 19 jaar ontsnapt. Hij wordt zijn
leven lang achtervolgd door de politieman Javert, die hem steeds weer opnieuw
achter de tralies wil krijgen, er geldt geen pardon, de wet is de wet.

Zijn de gele hesjes les
misérables
, de ellendigen? Brood hoeven ze niet te stelen. Toch is hun drijfveer
de geringe pouvoir d’achat, de
geringe koopkracht. Zij hebben vrijwel niets te besteden. Maar hun weldoorvoede
lijven doen vermoeden dat die bestedingsdrang op iets anders slaat dan het
gemis aan brood. Sterker nog, het lijkt soms te wijzen op een verkeerde
bestedingsdrang in de zin van wat gezond is voor de mens.

De politiek van Franse supermarkten lijkt daar ook op.
Een supermarkt bij ons in de buurt is recent nieuw opgebouwd na een jaar
gesloten te zijn geweest. Het was een miljoeneninvestering. Een supermodern
nieuw gebouw werd uit de grond gestampt. Naar de opening werd nieuwsgierig
uitgekeken, er werd veel van verwacht. Toen na een jaar de deuren opnieuw geopend
werden bleek het assortissement drastisch te zijn aangepast. Veel van het eerder
aangebodene, het gezonde eten, het vers, was weg. In plaats daarvan bevatten de
schappen veel meer dan voorheen snoep en koek, en ook wijn, en vooral bakjes en
pakken met kant-en–klaar eten, altijd duurder dan vers. De nieuwe directeur had
een gedetailleerd onderzoek gedaan naar de behoefte van de klant. Hij koos voor
datgene waar hij de meeste winst mee maakte.

Preventieve gezondheidszorg mag dan door de overheid tot
haar taak gerekend worden, het is duidelijk dat dit dweilen met de kraan open
is, oftewel behangen tegen de wind in. Een algeheel verbod op zoetigheid zal zo
tot een volksopstand kunnen leiden. Men zal de straat opgaan, zich verenigd
weten in kleurige hesjes onder het slaken van leuzen als: “Rot op Macron, geef
ons ons dagelijks brood!”

Geheel los hiervan is het natuurlijk de vraag of Macron
er verstandig aan heeft gedaan de brandstofprijs in een zo autoafhankelijk
Frankrijk – in het uitgestrekte platteland en in de kleine dorpen zijn geen bus-,
laat staan treinverbindingen, en de afstanden van dorp tot stadje, d.w.z. school,
werk, boodschappen zijn groot – zo plotseling, zo drastisch te laten stijgen. De
volksopstand schijnt ook vooral vanuit de provincie te komen.

Volgens de peilingen steunde 75 procent de gele hesjes
beweging. In Nederland heeft ongeveer 25 procent van de bevolking hoger
onderwijs gevolgd. In Frankrijk is dat ongeveer hetzelfde. Op grond daarvan zou
men kunnen stellen dat 25 procent de kar trekt en de andere 75 procent
uitvoerend werk doet. Van die 75 procent kan men geen wereldbeeld verwachten.
Dat blijkt ook uit het antwoord van de vrouw met het gele hesje hierboven. Het
risico dat die 75 procent voor een gemeenschappelijk eigenbelang gemobiliseerd
wordt ingaande tegen alle verstand in moet onder ogen worden gezien. Het hemd
is nader dan de rok.

De Romeinen wisten het al. Fortiter in re, suaviter in modo. Oftewel krachtig in de zaak, soepel in de toepassing. Daar is niet naar gehandeld. Alvorens zulke drastische
maatregelen in te voeren zal er toch eerst zoiets als een debat gevoerd moeten
woorden hoe de lusten en lasten verdeeld worden. Macron heeft gefaald in zijn zicht
op de belevingswereld van de eenvoudige man. Hij heeft een wereldbeeld, dat is
duidelijk, zij niet.



Misbruik van godsdienstvrijheid

Politiek Posted on Sun, December 02, 2018 15:54:19

Heeft u het gezien op teevee? Dat uitgeprocedeerde Armeense
gezin dat weigert te vertrekken en een vrijhaven heeft gevonden in een
Rotterdamse kerk, waar de politie niet binnen mag vallen zolang er een dienst
gehouden wordt? Daarom houden ze 24 uur per dag die dienst, tot in lengte van
dagen naar ik veronderstel, tot ze de staatssecretaris opnieuw met deze
chantage op de knieën hebben gekregen. Wat stellen die dominees die zich daar
voor lenen zich eigenlijk voor? Beseffen zij niet dat het recht op
godsdienstvrijheid ooit bedoeld is geweest om vervolging van andersdenkenden
tegen te gaan, niet om de wet te ontkrachten? Kennelijk niet. Zij misbruiken het. Is
dat Armeense gezin daarmee gediend? De kinderen kunnen niet naar school,
terwijl ze dat in Armenië wel kunnen, daar ook behoorlijke kinderopvang is en
zelfs een kinderombudsman.

Het is het zoveelste bewijs dat het recht op
godsdienstvrijheid uit de Grondwet geschrapt moet worden. Het grondrecht op het
belijden van de eigen levensovertuiging, zoals verwoord in artikel 6 van de
Grondwet, is voldoende. Daar valt godsdienstbelijdenis ook onder. Die aparte
vermelding van godsdienstbelijdenis is misleidend, achterhaald, heeft geen
enkele functie meer, behalve dan het misbruik.

Dat recht op godsdienstvrijheid keert zich tegen ons,
zoals in mijn eerstkomende roman Europa’s
ondergang
(te verschijnen februari 2019 bij Aspekt Soesterberg) aan de orde zal komen.



Rechts of links

Politiek Posted on Sun, November 18, 2018 18:13:25

LINKS OF RECHTS

Er was ooit iemand die tegen mij zei dat mijn stukken wel
erg rechts waren. Ik zei daarop: “Links wil banen om zich de volgende dag ziek
te kunnen melden en rechts wil geen belasting betalen.” De aangesprokene
herkende zich ongemakkelijk in deze karikatuur. De politieke aanduiding links of
rechts stamt uit de periode na de Franse revolutie. Op 1 oktober 1791 zaten
alle afgevaardigden in het parlement, de eerste Franse wetgevende vergadering.
De vertegenwoordigers van vooral bezitlozen wilden een grondige verandering en zaten
links in het halfrond van de Assemblee. Vertegenwoordiger van de bezittende
klasse wilden alles bij het oude laten, verdedigden het regime van de Franse
koning en zaten rechts.

Zo stond rechts voor wat gevoeld werd als uitbuiting en
links voor kansarmen. Die tegenstelling voedde de gedachte dat bezit onrechtmatig
verkregen was. Zoals criminelen ongevoelig zijn voor het leed anderen aangedaan,
een overreactie vertonen als hen hetzelfde overkomt, zo zouden bezitters ongevoelig
blijven voor wat anderen missen.

Dit is in het kort de idee als er niet verder over nagedacht
wordt. Tot op heden houdt het velen in hun greep. Ook de bezittende klasse zelf
ontkomt er niet aan. Met je bezit kun je beter niet te koop lopen, op gevaar af
te worden gezien als de crimineel die met zijn geweten een loopje neemt, er plezier
in schept anderen leed toe te voegen. Ook mijn gesprekspartner was bepaald niet
onbemiddeld. Misschien bedoelde hij het niet zo, maar met de kwalificatie van
mijn geschriften leek hij zich daarvoor te verontschuldigen. Puissant rijke
bankdirecteuren stemmen vaak links. Ik kan dat alleen maar begrijpen als het ongemakkelijke
gevoel je bezit toch minder eerlijk verkregen te hebben.

Waarom zouden mijn stukken zo rechts zijn?
Dat kon niet komen omdat ik het bezit zo verheerlijk. Integendeel, ik verafschuw
klaploperij, wat eigenlijk de rode draad is. Misschien mocht ik dat niet aan de kaak stellen. Je valt geen
kwetsbare groep aan. Ook dat lijkt een onneembare horde. Iedere dag als ik naar
de teevee kijk is er wel een programma over zielige mensen. Als ze niet bestaan
moeten ze uitgevonden worden. Ook de financiële crisis rond 2008 en de daaruit voortvloeiende
ellende wordt herhaaldelijk uitgemeten. Maar nooit hoor ik iets over de kleine zelfstandigen
eind jaren zeventig begin jaren tachtig vorige eeuw, die zelfmoord pleegden omdat
door beleid van onze regering een woekerrente van meer dan twaalf procent was ontstaan.
Daar was die financiële crisis uit 2008 helemaal niets bij.

Voor mij is zieligheid het mededogen dat je hebt voor hen
die in een ontroostbare toestand verkeren. Niemand is zielig die zijn deplorabele
toestand had kunnen voorkomen. Rechts of links heeft daar niets mee te maken.



Zwarte Piet

Politiek Posted on Sat, October 13, 2018 13:21:46

Folklore in Dokkum 2

Mevrouw de burgemeester van Dokkum was gisteren bij Pauw. Zij vond Nederland een racistisch land. Bij de voorbereiding van de
intocht van Sinterklaas vond ze dat de dialoog over Zwarte Piet daarin een
plaats moest krijgen. Daarom had ze contact opgenomen met anti Zwarte Piet
betogers. Toch vond mevrouw de burgemeester niet dat zij ze uitgenodigd had. Wat
moet er in het hoofd van zo iemand om gaan denk je dan bij jezelf. Bij nader inzien denk ik niet veel. Sommige mensen
zijn zich totaal niet bewust van de draagwijdte van wat ze zeggen.

Mevrouw de burgemeester wist verder te vertellen dat zij
de vrijheid van meningsuiting volgens de grondwet een welkom handvat vond om
voor- en tegenstanders tegen elkaar in het strijdperk te zien treden, als een
soort lakmoesproef om de veerkracht van onze samenleving te beproeven. Kortom,
mevrouw de burgemeester wilde dat gevecht wel eens zien, moedigde het in feite aan, zoals vroeger in Romeinse arena’s
gladiatoren elkaar op leven en dood bevochten, onder het genietende oog van de
praetor, de pontifex maximus, de aediles curules of de keizer.

Had mevrouw de burgemeester zich rekenschap gegeven van
de risico’s die zij nam? Vond zij dat daar dat grote mensenspel gespeeld kon
worden? Vond zij er misschien het hoogste genot in om daarvoor een kinderfeest
te misbruiken?

Wordt het niet tijd dat Den Haag ingrijpt?



Regeren en vooruitzien

Politiek Posted on Thu, August 23, 2018 15:26:22

WEGLACHEN

Niemand is er ooit in geslaagd het verschijnsel ‘weglachen’
beter gestalte te geven dan minister-president Den Uyl in de jaren zeventig van
de vorige eeuw. Misschien komt dat omdat het zo gezellig niet meer is.
Vanochtend vernam ik dat in Trappes in Frankrijk weer twee mensen dood gestoken
waren met een mes. Het komt regelmatig voor en heeft onveranderd te maken met
geloofszaken en immigratie. Als er al een halve gare gek uit een gesticht
ontsnapt die daar niet aan voldoet gaat hij al snel het voorbeeld volgen.

Den Uyl wilde leuke dingen voor de mensen, te betalen met
Groninger aardgas. Die huisjes zouden heus wel blijven staan. Suriname wilde
niet, maar Den Uyl wel, het land moest onafhankelijk. Weg rechtsorde, wel een
narcoticastaat rijker. Het land in Europa zelf gleed ondertussen onder het mom
van meer democratie gevaarlijk af. Iedereen kon in de bijstand of arbeidsongeschikt
worden. Het verlanglijstje van nieuw links was lang niet af. Behaaglijk
vergaderden ze in Buitenveldert bij Den Uyl thuis in een bungalow die hij had
weten te ritselen toen hij nog wethouder van volkshuisvesting was.
Universiteitsbesturen wankelden. Het moest democratischer, anarchistischer
zouden wij nu zeggen. Je ging niet naar een universiteit om er iets op te
steken. Je ging er heen om die te bezetten. De rechtbank begreep plotseling,
bevangen door de tijdgeest, dat de wet rekkelijk was en stond het kraken toe. De
kunst leverde tegen veel geld veel contra prestatie. Er werd meer en meer economisch
geklaagd.

Ik herinner mij die Tweede Kamer zittingen waarin de
begroting verdedigd moest worden. Die deugde natuurlijk van geen kant meer. Na
zoveel beloofd te hebben had hij zich voorzien van een comfortabele meerderheid
in de Tweede Kamer. Daar zat Den Uyl achter de regeringstafel genoeglijk de
enige opposant aan te horen die riep als een roepende in de woestijn dat het faliekant
verkeerd ging. Het was die jonge Wiegel in de leeuwenkuil die als enige zich
verzette tegen het wanbeleid, de verspilling, het gebrek aan visie, het
opvreten van de verzorgingsstaat door analfabete gezinnen uit den vreemde hierheen
te laten komen.

Ik zie nog die jonge Wiegel vol overtuiging met
stemverheffing spreken, schreeuwen bijna, over wat er aan de hand was. Hij
schreeuwde om een antwoord, een weerwoord over wat er niet deugde
van zijn verhaal. Dat kreeg hij niet. Behaaglijk koesterde minister-president
Den Uyl zich in zijn regeringszetel, nam zo nu en dan zijn bril af, stak het
ranzige stuk van achter zijn oren in zijn mond, zoog er op en lachte. Het was de
houding van iemand die zijn slachtoffer in een wurggreep houdt. Een ander aanhoren,
erover nadenken was niet nodig. Die luxe kon hij zich veroorloven. De beschouwingen
van die betogende jonge man in de verte waren niet iets om je over op te winden.
Hij werd afgedaan als een komiek, als een beer die men op de kermis kan laten dansen.

Na het kabinet Den Uyl heeft het zeker tien jaar geduurd voordat
de begroting weer enigszins op orde was en het land op het nippertje niet een Grieks
avontuur ingedreven. Den Uyl heeft de bodem gelegd voor de islamisering van onze
samenleving. In Groningen wordt er puin geruimd. Het Suriname project is een fiasco
gebleken. De verzorgingsstaat is op losse schroeven komen te staan.

Leren wij hier iets van? Ik ben bang van niet. Alleen een
ramp doet dat. Let vooral op dat weglachen. Het kan het begin van het einde zijn.



Dividendbelasting

Politiek Posted on Thu, April 26, 2018 13:20:19

HOE BESCHADIG JE DE PREMIER ?

Premier Mark Rutte heeft over de af te schaffen
dividendbelasting een motie van afkeuring overleefd. Als ik het goed begrijp ging
die motie van afkeuring over memo’s die er waren maar die hij zich niet kon
herinneren. Daaruit zou kunnen blijken dat hij door multinationals gechanteerd
werd om de dividendbelasting af te schaffen wat 1,4 miljard minder
belastingopbrengst betekent. Dat is een cadeau aan buitenlanders ten laste van Nederlandse
huishoudens.

Nergens heb ik horen uitleggen wat die dividendbelasting
eigenlijk wel precies is. Nederland heeft internationaal een heel ander
belastingsysteem dan de Verenigde Staten van Amerika. Het Nederlandse systeem
houdt in dat in Nederland belasting betaald moet worden over wat er in
Nederland verdiend wordt. Wat buiten Nederland verdiend wordt is vrij van
Nederlandse belasting. De Verenigde Staten heffen belasting van iedereen met de Amerikaanse nationaliteit over alles wat hij verdient waar ook ter wereld. De gedachte achter het Nederlandse systeem is de positie
van Nederland waar internationaal geld en goederen door heen stromen. Daar
verdienen we geld mee en dat raakt in de knel als over die geld- en
goederenstromen tol wordt geheven. Voor de Verenigde Staten geldt dat niet. Die zien de hele wereld als hun eigen terrein.

Een ander probleem om voor een investeerder de
aantrekkelijkheid te bewaren is dat dubbele belasting moet worden vermeden.
Dividendbelasting is zo’n dubbele belasting. Het wordt geheven van uitgedeelde
winst waarover al vennootschapsbelasting is geheven. Een buitenlandse
investeerder kijkt naar de winstmogelijkheden. Als dat wordt getroffen door
dubbele belasting is dat minder aantrekkelijk. Voor de werkgelegenheid is het dus
heel begrijpelijk om die dubbele belasting weg te nemen.Toen er inkomens -en winstbelasting werd ingevoerd, al in 1914, werd de dividendbelasting een voorhefffing voor Nederlanders. Voor buitenlanders bleef het een dubbele heffing.

Maar het scheelt wel 1,4 miljard minder
belastingopbrengst. Datzelfde hadden een aantal staten in de Verenigde Staten
in de jaren zeventig tachtig ook bedacht. Zij voerden de Unitary Taxation in,
een soort omzetbelasting over de geld- en goederenstroom van een ondernemer in
die staat ook al was hij daar niet gevestigd en dus niet belastingplichtig.
Bestuurders wreven zich in de handen. Het was zo gemakkelijk. Een paar procent
maar en met de opbrengst kon je van alles doen. Een nieuw buurthuis,
ondersteuning van de armen, scheppen van nieuwe baantje die misschien niet
nodig waren. Helaas, het sprookje was snel uit. Want die ondernemers gingen die
staten waar ze tol moesten betalen vermijden. Zo moeilijk was dat niet. Ze
leidden het er gewoon langs.

Met die dividendbelasting is het precies hetzelfde. Die
belasting is ontstaan in een tijd toen er nog geen belasting werd geheven over
inkomen en winst. De overheid moest ergens haar geld vandaan halen en dan pak
je het daar waar het uitbetaald wordt. Dat is gemakkelijk. Maar met belasting heffen
moet je voorzichtig zijn. Het kan gebeuren dat door belasting te heffen de
belastinginkomsten niet toenemen maar afnemen. Dat hebben ze daar in de
Verenigde Staten met die Unitary Taxation gemerkt want het was snel voorbij.

Ik weet niet of er met multinationals overleg is gepleegd
over de dividendbelasting. Waarschijnlijk wel. Dat soort grote bedrijven
overleggen voortduren met ministeries. Dat moet ook wel want ze zijn van elkaar
afhankelijk. In het debat over die motie van afkeuring is dat allemaal niet aan
de orde gekomen. Daar ging het er alleen maar om hoe de oppositie de premier kon beschadigen. Die memo’s zullen weinig bijzonders bevat hebben. Anders hadden we
daar wel meer over gehoord.



Republiek Nederland

Politiek Posted on Tue, April 24, 2018 17:26:49

ONTHULLING

Het teeveeprogramma Nieuwsuur kwam gisteravond maandag 23 april
2018 met een onthulling over iets wat velen allang vermoeden maar doodgezwegen werd door
hen die het al wisten. Vroeger was dat het geval geweest met het misbruik van
de sociale voorzieningen, later met de zogenaamde vluchtelingen en nu de
financiering van moskeeën door salafistische landen. Hulde aan Nieuwsuur die de
leugens wist bloot te leggen. Er waren twee politici die hun zegje mochten
doen, Gert-Jan Segers van de Christen Unie en Sadet Karabulut van de SP.
Gert-Jan Segers had door een motie het voor elkaar gekregen dat er een
onderzoek naar de toch vermoede financiering werd gestart die faliekant mislukte
omdat het ministerie van Buitenlandse Zaken botwet weigerde te antwoorden op vragen,
nota bene door een door de regering zelf aangestelde onderzoeker.

Het leek erop of Gert-Jan Segers tegels wilde lichten, de
onderste steen boven wilde krijgen. Toch overtuigde hij niet. Dat kwam omdat
hij slechts cijfers boven tafel wilde halen. Waar hij niet naar vroeg was een voor
de hand liggende vraag die ook door Mariëlle Tweebeeke van Nieuwsuur niet
gesteld werd wat haar aangerekend kan worden omdat die nog veel belangrijker
was. Dat is immers het onderzoek naar het motief waarom bewindslieden dit
jarenlang hebben verzwegen.

Het gaat niet om niets, het gaat om de grondslag van onze
samenleving, de rechtsstaat die keer op keer door bewindslieden met de mond
beleden wordt. Hoe kan het dat jarenlang imams hier de gelegenheid krijgen in
door totalitaire staten gefinancierde moskeeën, daarginds opgeleid en hier
boodschappen kunnen verkondigen waaruit alleen maar opgemaakt kan worden dat ze
met onze grondwet hun kont afvegen? Ze verkondigen niet dat je ongelovigen moet
doodschieten. Ze verkondigen wel dat alleen de wet van Allah geldt. Wat die wet
inhoudt zullen ze binnenskamers aan kwetsbare jongeren uitgelegd hebben. Die
moordlustige dadendrang kunnen ze niet van zichzelf hebben.

De gestrekte arm schuin omhoog is verboden omdat het een
symbool is voor onderdrukking welke onze grondwet verbiedt. De kledingvoorschriften
door imams zijn hetzelfde. Hoe komt het dat het ene niet en het andere wel mag? Dat
kan alleen maar komen door de invloed van die totalitaire staten hier in
Nederland. Hoe verlopen de betrekkingen van die totalitaire staten met Nederland?
Door het ministerie van Buitenlandse Zaken en het koningshuis. Het is niet voor
niets dat Buitenlandse Zaken geen opening van zaken wil geven. Buitenlandse Zaken
heeft van oudsher goede banden met het koningshuis dat hij in het buitenland vertegenwoordigt
en gebruikt gaarne het gezag dat daarvan uitgaat. Wij zien regelmatig ons huidige en voormalige staatshoofd
in het buitenland een bezoek brengen aan zo’n totalitaire staat en zien dan ook
hoe dat staatshoofd zich kleedt, knipt en buigt om dat andere staatshoofd te bevallen,
op een wijze waar onze grondwet niets mee van doen heeft.

Hoe kan dat allemaal? Nederland is een democratie, een rechtsstaat.
Alleen het koningshuis onttrekt zich daaraan. Al geeft de grondwet de koning weinig
macht, de verborgen werkelijkheid is anders. Het koningschap is erfelijk en voor
het leven. Een minister wordt gekozen voor vier jaar. Gedurende die vier jaar wil
hij niet belast worden met een constitutionele crisis en loopt er in een boog omheen.
Hij heeft er belang bij dat koninklijke misstappen niet aan het licht komen.

Hoe ziet een koning met constitutioneel weinig macht het land
waarvan hij staatshoofd is? Ook hij wil resultaat zien. Een koning is geen geleerde,
geen filosoof, geen kunstenaar, hij is een doodgewoon mens en handelt ernaar. Hij
wil voordeel en kan dat niet putten uit zijn grondwettelijke positie maar wel uit
het gezag, het aanzien dat zijn positie hem verschaft. Hij gebruikt dat zoals een
ondernemer doet met zijn naamsbekendheid. De koning ziet Nederland als een bedrijfsmiddel.
Het koekhappen op koningsdag, gekoekhapt zegt Maxima, is de zure appel die de moeite
waard is.

Maar ook een koning heeft behoefte aan gezelschap, aan gelijkwaardig
gezelschap wel te verstaan. En dan tellen niet die besognes waar die collega in
het buitenland voor staat. Je wilt gezellig onder elkaar zijn. En wat daar binnenskamers
besproken wordt zullen onderonsjes zijn van jij doet wat voor mij en ik doe wat
voor jou. Buitenlandse Zaken helpt een handje om het allemaal voor elkaar te krijgen.
Dat onze koning tijdens de troonrede om Gods of Allah’s zegen zal vragen is hetzelfde,
lood om oud ijzer, zo heeft hij de sultan verzekerd.

Als u denkt dat ik het te somber zie wil ik toch wijzen op
de risico’s die we lopen. De eerste drie koningen die we gehad hebben leidden een
verre van onberispelijk leven. Over koningin Wilhelmina is een ontluisterend boek
verschenen, eerst van Nanda van der Zee en nu van Geert Aalders. Over koningin Juliana
door Jolande Withuis, hetzelfde laken een pak. Koningin Juliana heeft het op haar
geweten ontelbare oorlogsslachtoffer met oorlogstrauma’s te hebben moeten laten
voortleven door die vier van Breda gratie te verlenen, alsof zij god op aarde was.
De biografie over Beatrix moet nog verschijnen, maar er is niet veel hoop. En ik
heb het dan nog niet eens over die zakenprins Bernhard.

Velen denken met het koningshuis het land kleur en aanzien
te geven, waar de gewone man tegen op kan zien, een sprookje waarin hij kan geloven.
Industriëlen en andere belangrijke mensen zien de koning als het handvat mooie contracten
te sluiten. Voor hen gelden de idealen uit de grondwet als iets dat ze zich pas
zullen herinneren als het te laat is.

Wat is toch het motief van dat gedraai en gelieg van al die
rechtschapen politici al dan niet met de bijbel in de hand? Om daar achter te komen,
ik heb een tip. Follow the money, doorzoek de bankrekeningen van het koningshuis als je werkelijk
wilt weten wat er aan de hand is.



Huidskleur

Politiek Posted on Fri, November 24, 2017 16:09:50

FOLKLORE IN DOKKUM

“Waarom schamen die zwarten zich zo voor hun huidskleur?”

“Wat! Hoe durft u dat te zeggen! Een bevolkingsgroep die
zo geleden heeft onder de slavernij!”

“Bestaat die slavernij nog steeds?”

“Neen, natuurlijk niet. Maar ze worden vernederd. Ik denk
dat het wel klopt dat ze minder kansen hebben.”

“Denkt u dat? Waarom dan?”

“Nou, omdat ze zwart zijn.”

“U bedoelt, de witte mensen, blanke mensen durf ik niet
meer te zeggen, dat klinkt zo koloniaal, u bedoelt de witte mensen verblijven
liever onder witte mensen?”

“Ja, zo is het.”

“Maar is dat niet heel logisch.”

“Logisch?”

“Ja logisch. De hele commercie drijft op voorkeuren.”

“Voorkeuren?”

“Ja, voorkeuren. Een voorkeur is, als ik het zo
uitdrukken mag, een persoonlijke voorkeur.”

“Ja, nu begrijp ik u beter. Bij de één voel je je beter
thuis dan bij de ander.”

“Gaat er niet een lichtje op?”

“Een lichtje?”

“ja, een lichtje. Bij die zwarten moet dat toch hetzelfde
zijn?”

“Ja natuurlijk zal dat bij die zwarten hetzelfde zijn. Ik
vind het wel vervelend dat u steeds over ‘die zwarten’ spreekt. Bent u oud
koloniaal?”

“Neen, ik ben geen oud koloniaal. Mijn familie heeft zich
altijd weten te redden met wat we hebben in ons kleine landje. Ik heb het over
‘die zwarten’ zoals ik het ook kan hebben over ‘die Amsterdammers’ of ‘die
Rotterdammers’.”

“Toch houdt het voorzetsel ‘die’ een zekere
miskwalificatie in.”

“Dat klopt en dan wil ik ook meteen zeggen waarover het
gaat. Waarom gaf die burgemeester in Dokkum een vergunning af om te protesteren
tegen Zwarte Piet? Het onderwerp is al te zot voor woorden, maar omdat te doen
tijdens de intocht van de goed heiligman himself is je reinste kindermoord. Dan
heb je geen gevoel in je lijf. Een Witte Piet kan niet want dan klopt die
schoorsteen niet. Voor mijn gevoel is die burgemeester de weg kwijt. Van de
openbare orde moet je het maar hebben zal ik maar zeggen. Het is of we in dit
land helemaal de weg kwijt zijn. Vindt u dat verheffend allemaal?”

“Begrijpt u niet dat ze zich gekleineerd voelen door dat
knecht zijn? Die dommigheid van Zwarte Piet?”

“Tot op zekere hoogte. Ik kan dat alleen maar begrijpen
als ze zich niet beter voelen dan Zwarte Piet. Want ze zijn toch helemaal niet
Zwarte Piet. Of heb ik het mis soms?”

“Neen, u heeft het helemaal niet mis. Natuurlijk zijn ze
geen Zwarte Piet.”

“Maar waarom voelen ze zich dan beledigd? Schamen ze zich
voor hun huidskleur? Waarom zijn ze daar niet trots op en laten dat zien. Ja, niet
door met de vuist te zwaaien. Want ook dat is weer weinig verheffend.”

“Dat vindt u.”

“Ja, dat vind ik. Shakespeare schreef: What’s in a name?
What we call a rose would smell as sweet by any other name.
Dat gaat ook op voor de huidskleur. Of niet soms?”

“Maar vindt u niet dat ze zich hier thuis moeten voelen?”

“Daar kun je zelf voor zorgen als je een beetje mans bent.
Laten ze een voorbeeld nemen aan de Chinezen. Die weten zich heel goed te
redden in hun Chinatown. Vindt u niet dat die demonstranten regelrecht naar de
psychiater moeten wegens egozwakte?”

“Daar zit misschien wat in.”



« PreviousNext »