Blog Image

Celeste Lupus

Over dit weblog

Celeste Lupus schrijft over: literatuur, politiek, filosofie, recht, economie en wetenschap.

Referendum

Politiek Posted on Thu, March 28, 2019 16:47:42

VOLKSRAADPLEGING OF REFERENDUM

Is een referendum wenselijk of niet? Wat is het
eigenlijk? Het wordt verdedigd om de kiezer meer inspraak te geven. Maar het is
iets anders dan de gekozen burgemeester, of zoals in de Verenigde Staten de
gekozen rechter, openbare aanklager en politiecommissaris. Een referendum kan
over ieder geschilpunt gaan, te bepalen door de verzoekers zelf. D’66 wilde het
indertijd, misschien nu niet meer als je het zwalkende beleid van die partij
bekijkt. Forum voor Democratie heeft het als pijler van zijn politieke
programma gemaakt. De VVD, met name bij monde van Hans Wiegel, is mordicus
tegen. Het raadgevend referendum heeft het maar kort uitgehouden, werd na de
uitslag over het associatieverdrag met Oekraïne schielijk weer ingetrokken. In
het Verenigd Koninkrijk levert het referendum over de Brexit verhitte
discussies op.
Is het wenselijk van iemand een oordeel te vragen die
niet kan overzien wat de gevolgen zijn? Ik zou daarom zeggen dat het middel
alleen geschikt is als het over duidelijke kwesties gaat. Bijvoorbeeld over het
koningschap. Dat instituut dient alleen de roddelbladen. Bij abortus ligt het veel
moeilijker. Beseffen de mensen wel waar het over gaat? Wordt men niet
gemanipuleerd door kerkvaders die leven in de duistere middeleeuwen, die volgelingen
bedreigen met hel en verdoemenis als hun gezag niet aanvaard wordt en zo ingrijpen
in het persoonlijke leven van de enkeling?
Naar mijn mening kan een referendum alleen verdedigd
worden als de uitslag door het overgrote deel van de bevolking gedeeld kan worden.
Daaraan voldoet noch het Brexit referendum, noch het Oekraïne referendum. Als er
geen hoge opkomstdrempel, gecombineerd met een duidelijke gekwalificeerde
meerderheid vereist wordt leidt een referendum tot niets. De onvrede blijft, kan
tot verdere verdeeldheid leiden, tot meer onrust, zoals het Brexit referendum
te zien geeft. In de meeste gevallen zal daarom een referendum niet
nodig zijn, want er zal dan in het algemeen al een stilzwijgende consensus over
het betreffende onderwerp bestaan. Het referendum heeft alleen zin als het volk
zich daarmee kan keren tegen een falend bestuur, een falende volksvertegenwoordiging.
In het Verenigd Koninkrijk zien we met het Brexit referendum
de kwalijke gevolgen. Meer dan vijf miljoen mensen tekenen een petitie om een
tweede referendum, dat wordt geweigerd omdat dan de democratie geweld aangedaan
zou worden. En dat terwijl het algemeen aanvaard is dat de koper van consumentengoederen
een bedenktijd wordt gegund om hem te beschermen tegen een overijlde beslissing.
De uitslag van het Brexit referendum is het gevolg van het
immigratieprobleem, de bescherming van de grens tegen gelukzoekers. Het is zonder
meer waar dat wat dat betreft de Europese Unie een risico vormt. Het is onbegrijpelijk
dat de verdediging van de landsgrenzen een nationale aangelegenheid is, die lek geschoten
wordt door een Europees immigratiebeleid. Open grenzen zijn prachtig, maar alleen
onder bepaalde voorwaarden, zoals een effectief Europees leger dat kan optreden
tegen ongewenste vreemdelingen. Dat Europese leger is er niet. Wel een Bolkestein
directief waardoor een Roemeense schoenlapper met een dubieus diploma kan concurreren
met zijn Franse collega die de waarde van zijn opleiding in rook ziet opgaan.
Er is dus veel mis met die Europese Unie. Nimmer is nagedacht
over de voorwaarden waaronder dat beoogde economische model kan functioneren zonder
bijverschijnselen waardoor het kind met het badwater weggegooid wordt. Ik zou daarom
zeggen laten we sleutelen aan die Europese Unie om ons de narigheden van een referendum
te besparen.



UTRECHT

Politiek Posted on Tue, March 19, 2019 14:23:03

De aanslag in de tram in Utrecht gisteren maandag 18
maart 2019 riep verkrampte reacties op. In Pauw en Jinek op de teevee gisteren
reageerde Frits Wester verontwaardigd op de reactie van Thierry Baudet, die een
verband legde met de immigratie. Als een geboren Drent zoiets gedaan had zou de
wereld er niet bol van hebben gestaan. De aanslagpleger was een doodgewone
crimineel, zo moeten wij Frits Wester begrijpen. Een woordvoerster van het
openbaar ministerie was genuanceerder. Volgens haar kan een terroristische daad
een samenloop zijn van louter crimineel gedrag en terroristisch oogmerk.

Het probleem met zulke discussies is dat men weigert het
wezen van de zaak te zien. Er wordt stilzwijgend van uitgegaan dat de normen
van onze westerse samenleving gedeeld worden door weldenkende immigranten. Dat
is niet zo. De westerse en oosterse culturen verschillen volledig. Het is maar
heel weinigen gegeven zich los te maken van hun eigen achtergrond en die te
verloochenen. Zelfs een weldenkende burgemeester Aboutaleb van Rotterdam kan
dat niet. Hij weigert de ideologie die tot nine
eleven
heeft geleid te veroordelen, omdat het hun geloof is. Ook hij zou de
sharia ingevoerd willen hebben, keurt het alleen af omdat er in het westen geen
draagvlak voor is.

Zo loopt men voortdurend achter de feiten aan. Minister-President Mark Rutte, de burgemeester van Amsterdam Halsema zijn verbaasd dat de
ouders van leerlingen op die islamitische school in Amsterdam, het Haga Lyceum,
het bestuur niet weg willen hebben terwijl dat bestuur lak heeft aan onze
grondwet.

Wij moeten onder ogen durven zien dat er met de immigratie
een monster is geschapen. Door van immigranten integratie te verlangen wordt er
tegelijkertijd een al dan niet ondergrondse haat tegen het westen geschapen
omdat daarmee voor de immigrant zijn eigen normen en waarden worden miskend. Prof.
Pinto heeft in zijn boek De piramide van
Pinto
een poging gedaan de ware aard van de immigrant te onderkennen, of
hij werkelijk bereid is westerse normen en waarden te aanvaarden. Echter het
kwaad is al geschied en ik zie ook niet direct een oplossing hoe dat te
keren.

Er is nog een ander probleem. Dat is dat de gevestigde
politiek de gemaakte fouten niet wil of kan erkennen en halsstarrig blijft geloven
in het eigen gelijk, dat integratie de oplossing is en dat het ook kan. Iedere
criticus wordt bestempeld als racist en zo gooit men olie op het extremistische
vuur.

Ine Veen schreef een boek over de moord op Pim Fortuijn, volgens
haar een complot van de gevestigde elite. Het is inderdaad ongelooflijk dat zijn
moordenaar al na twaalf jaar weer vrij kon rondlopen en wellicht een uitkering geniet
van uw belastinggeld.

Ik had vannacht een nare droom, dat Thierry Baudet hetzelfde
kan overkomen.



DE KOPEREN TUIN van Simon Vestdijk

Literatuur Posted on Sat, March 02, 2019 17:56:04

In mijn jeugd heb ik verschillende boeken van Simon
Vestdijk gelezen, waarvan ik mij herinner: ‘De kelner en de levenden’, Ivoren
wachters’ en ‘De koperen tuin’. Zijn oeuvre is ontzagwekkend, ongeveer 200 boeken,
de waardering voor zijn werk wisselend. Over zijn boek ‘De schandalen’ schreef
Jan Spierdijk in De Telegraaf: ‘Het witte papier is de heer Vestdijk tot
schutting geworden’. De dichter Adriaan Roland Holst beschreef hem als ‘de man
die sneller schrijft dan God kan lezen’. Bij mij was er het beeld van iemand die
veel woorden nodig heeft om iets te zeggen. Hier wil ik stilstaan bij zijn boek
‘De koperen tuin’, door Simon Vestdijk zelf gekenmerkt als zijn beste werk.

Het boek begint met de ik figuur, een eigenwijs jongetje
dat zijn drie jaar oudere broer nogal belachelijk vindt. Alles speelt zich af begin
twintigste eeuw in W, waarmee Leeuwarden bedoeld zal zijn, waar zijn vader tot
rechter is benoemd, waar de ik figuur prat op gaat. Vrijgezelle notabelen van
de stad zijn min of meer heimelijk verliefd op zijn moeder. Hijzelf lijkt op haar,
zijn broer op zijn vader dertien jaar ouder dan zijn moeder, van wie hij zich geen
verliefdheid kan voorstellen. Op een mooie zomerse dag, zijn vader stuurt
ansichtkaarten uit Luxemburg, wat die daar doet blijft duister, wordt hij door
zijn moeder met haar vriendinnen in een landauer meegenomen naar de Tuin, een
park met kunstmatige heuvels, water- en rotspartijen. In de Tuin waarin vogelkooien
wordt hij door zijn moeder alleen gelaten om te spelen. Zijn zoektocht leidt
naar een heuvel. In de diepte ontwaart hij een houten muziekkapel waar een
koperorkest gereed zit om te spelen voor het publiek aan de andere kant van de
vijver waaronder zijn moeder met haar vriendinnen. Voor het houten hoofdgebouw dat
via een rustieke brug over waterpartijen naar de muziektent leidt ziet hij een
stoergebouwde zelfverzekerde man met een zwarte snor in een geklede jas, zich
vermakend met door volle dienstbladen weerloze dienstertjes, die hij kneepjes
in de arm geeft, wat op het jongetje indruk maakt. Hij wil naar hem toe. Hij
laat zich van de heuvel zakken, sluipt naar het hoofdgebouw. Met de Stars and Stripes van Sousa barst de
muziek los onder leiding van de stoere man, de dirigent. Het geschetter van
trompetten, trombones, fluiten, piccolo’s, klarinetten, saxofoons, begeleid
door xylofoon en Turkse trom, overweldigt het jongetje. Voor het hoofdgebouw
ziet hij een lang bleek meisje, gespannen starende naar de muziektent. Er
volgen meerdere stukken, als laatste stuk voor de pauze wordt op verzoek de Stars and Stripes van Sousa herhaald. De
herkenning van de muziek brengt het jochie in vervoering, hij stampt en danst
op de maat wat hilariteit wekt, wat hem nog meer aanzet. Dan wordt hij gegrepen
door het lange bleke meisje, een hoofd groter dan hij en ze beginnen te dansen.
Plots laat zij hem los, hem aan zijn lot overlatend. Zij ijlt naar de
muziektent, valt de dirigent om de hals, zij is zijn dochter.
Voor de ik figuur, Nol Rieske, het zoontje van de rechter
die later medicijnen gaat studeren, wordt of blijft het vier jaar oudere bleke
meisje, Trix Cuperus, zijn grote liefde, ook al wil zij niets van hem weten en
geeft zij zich af met vrijgezelle en getrouwde notabelen in het stadje. Als op
het einde van het boek zijn moeder, nog jong, op sterven ligt wil hij weg van
haar sterfbed, naar Trix, die dienster is geworden in de sociëteit in de Tuin.
Opeens haat hij zijn moeder die in de Tuin gekscheerde over die kleine jongen
van acht jaar, dansend met een meisje van twaalf jaar bijna volwassen, het dan later
had over ‘dat aardige Trixje van je’.
Met knikkende knieën begeeft hij zich naar de sociëteit,
waar hij bediend door Trix zich wil bedrinken. Zij schenkt hem wat in, maar
verdwijnt. Buiten in de tuin vindt hij haar terug. Wat volgt is een ontroerend
samenzijn, waarin hij haar herinnert aan hun dans vroeger in de Tuin waarover
zijn moeder zo had moeten lachen en Trix hem om vergeving vraagt voor haar
harteloosheid, maar zonder reden weer verdwijnt. Hij bedrinkt zich verder en de
volgende dag nog in een roes verneemt hij in het ziekenhuis het overlijden van
zijn moeder. De volgende dagen blijft hij zich bedrinken, bezoekt de minnaar
van Trix, Vellinga, om diens verhaal te horen, ook om verhaal te halen voor diens
aandeel in de zondeval van Trix. Hij onttrekt zich aan het rouwbeklag met de
familie, gaat naar Trix en vraagt haar ten huwelijk. Zij vertelt hem over haar
drankzuchtige vader, Henri Cuperus, de dirigent en pianoleraar van Nol Rieske,
door deze mateloos bewonderd, die schuldig zou zijn aan het verliezen van haar
onschuld, over Vellinga die zich aan haar had vergrepen, ook over andere
minnaars, Caspers, Dijkhuizen en Stienstra. Ze vraagt hem die nacht bij haar te
blijven wat hij fatsoenshalve weigert, vertrekt om de volgende ochtend haar
antwoord op zijn aanzoek te horen. Thuis vertelt hij zijn vader over zijn
huwelijksvoornemens, zich verontschuldigend voor zijn afwezigheid en om hem
voor te bereiden op het standsverschil met zijn verloofde. Hij fantaseert over controverses
welke zijn huwelijk kan oproepen en overweegt even het huwelijk uit te stellen,
wat hij overwint. Als hij de volgende ochtend bij Trix aanbelt vertelt haar
tante dat Trix zich die nacht met arsenicum het leven heeft benomen. Met de
beide komende begrafenissen van zijn moeder en Trix in zicht klampt hij zich
vast aan de tante, bezoekt Caspers, die hem meer bijzonderheden vertelt over
Trix, over diens vermoeden van haar liefde voor een onbekende waarvan hij nu
begrijpt dat die hem bezoekt. Nol Rieske fantaseert over de rekening en
verantwoording af te leggen door Stienstra en Dijkhuizen, wat hij laat voor wat
het is. Lopende naar de Tuin vormen zich gedachten over het hoe en waarom, waar
het allemaal begon.

In het boek zitten meerdere tegenstrijdigheden, waarvan
ik er twee wil noemen. Hierboven is vermeld, zoals ik dat uit het boek opmaak: ‘Opeens
haat hij zijn moeder die in de Tuin gekscheerde over die kleine jongen van acht
jaar, dansend met een meisje van twaalf jaar bijna volwassen, het dan later had
over ‘dat aardige Trixje van je’.’ Dit moet wel haast het thema zijn van het boek, een
moeder die haar zoon niet wil of kan begrijpen. Echter op blz. 227 van de mij ter beschikking staande
uitgave, 21e druk Salamander Klassiek, 2001, zegt de hoofdpersoon
Nol Rieske tegen zijn geliefde Trix Cuperus: ‘Mijn moeder heeft eens gezegd,
dat liefde, die in de kindertijd begint, en dan later tijdelijk vergeten wordt,
de machtigste is van alle liefdes.’’ Deze wijsheid verdraagt zich moeilijk met
de kortzichtigheid die hij zijn moeder later verwijt.
Ook de latere haat van Trix Cuperus tegen haar vader komt
min of meer uit de lucht vallen gelet op het begin van het boek, waarin zij na
haar dans met het jongetje Nol Rieske haar vader in de Tuin, na diens optreden
als dirigent, om de hals valt wat toch uit bewondering, verering moet zijn. Later
in het boek blijkt zij zich steeds tegen haar vader te keren, misschien om zijn
drankzucht, maar die bestond al toen zij hem in de Tuin om de hals viel. Ook overtuigt
de houding van Henri Cuperus tegenover Trix niet. Die zou zijn dochter verboden
hebben met Nol Rieske in zee te gaan omdat hij te jong was en zijn familie
daarvoor te trots zou zijn. Hier laat Henri Cuperus zich kennen als een benepen
man, wat strijdt met de wijze waarop Vestdijk hem neerzet, een hoogdravend iemand die op de jonge Nol Rieske overkomt als de kunstenaar die conventies aan zijn
laars lapt. Als zich in de geest van de grote man, die Henri Cuperus voor Nol
Rieske was, een dergelijke ommekeer zou hebben voltrokken biedt het boek, behalve het latere misprijzen van Trix, daarvoor niet echt een
aanwijzing, ook niet de door Nol Rieske’s moeder versmade bloemen, haar
aangeboden door Trix’ vader.
Zo doet de intrige rond de zondeval van Trix Cuperus hier
en daar gekunsteld aan, wat goedgemaakt moet worden met ingewikkelde zinnen,
waarover nagedacht moet worden om te begrijpen wat er staat, wat dan toch niet
echt tot diepere inzichten leidt. Hier en daar krijgt het boek, vooral in het
middengedeelte waar de voorbereiding en opvoering van de opera Carmen hilarisch, rocambolesk wordt besproken, met de overjarige Belgische zangeres Alice de Rato die de rol van Carmen voor haar rekening neemt, als zinnebeeld van lichtzinnigheid en verderf, het karakter van een ironische vertelling à la Godfried Bomans,
wat niet strookt met de pretentie van het werk, te weten de worsteling met conventies
die begin twintigste eeuw bestonden, zoals dat bijvoorbeeld het thema vormde
van het boek Klaaglied om Agnes van Marnix Gijssen.

Blijkens het naschrift van Maarten ’t Hart in de mij ter
beschikking staande editie wil deze in het boek meer zien dan Simon Vestdijk er
zelf in heeft willen leggen. De onbegrijpelijke zelfmoord van Trix zou verklaard
kunnen worden door de veronderstelling dat haar vader zich aan haar heeft vergrepen.
Ondanks de schroom voor een dergelijke
veronderstelling wordt daarom voor ’t Hart het boek nog indrukwekkender.
Ik begrijp de gedachtegang aldus dat de grootheid van het werk niet zozeer
bepaald wordt door wat er staat, maar wat men zich erbij kan fantaseren. Daar
zit wat in. Een boek moet inwerken op de verbeeldingskracht van de lezer.
Echter na het lezen van het boek kan ik mij de door ’t Hart geopperde
veronderstelling niet voorstellen. In het boek laat Trix Cuperus zich zien als
een meisje dat van wanten weet. Ook uit de biecht van Trix aan Nol Rieske blijkt iets
dergelijks niet, wat toch wel voor de hand zou hebben gelegen.
Anders dan de door ‘t Hart genoemde Johan van der Woude kan ik mij de zelfmoord van Trix Cuperus wel voorstellen.Zij was vier jaar ouder dan Nol Rieske. Zij begreep zijn liefde voor haar, maar ook dat hun huwelijk onmogelijk was, dat het hem met haar achtergrond te gronde zou richten. Zij was realistischer dan hij, wilde geen gebruik maken van de situatie, uit liefde voor hem.

Al mis ik het evenwicht zoals in boeken van door mij bewonderde
schrijvers als Tolstoj, Schnitzler en Walschap, de koperen tuin van Simon Vestdijk
blijft een zeer lezenswaardig boek, vooral door de gedetailleerde beschrijvingen
van situaties en personen, ook al doen deze wel erg barok aan.



Koudwatervrees

Filosofie Posted on Wed, January 09, 2019 16:35:08

De Vrije Universiteit te Amsterdam Buitenveldert heeft
de regenboogvlag gehesen. Zo langzamerhand begin ik mij schuldig te voelen
omdat ik geen homo ben. Voor mij steken ze namelijk nooit de vlag uit. Maar
daar schijnt een professor aanwezig te zijn die de Nashville verklaring heeft
ondertekend. De VU wil daarover met hem een stevig gesprek. Ik ontving een
email hierover van de VU aan studenten en alumni. Drie lachende, ook ferm
kijkende bestuursleden, waaronder twee blanke vrouwen en een bruine rector
magnificus, staarden mij aan boven het bericht dat de wereld in moest. Waarom
ik dat verschil in huidskleur noem komt omdat daar misschien een boodschap van
uitgaat. Want zeker in universitaire kringen schijnt in deze tijd vooral de
witte man het gedaan te hebben. Vandaar misschien die symboliek van in het bestuur
twee vrouwen en een bruine man, getuigend van een betere wereld.

Ik betrap mij er soms op de boef te willen uithangen,
in plaats van mij rechtschapen op te stellen, wat alleen maar leidt tot
schuldgevoelens. Een beetje boef heeft daar geen last van. Die pakt wat hij
krijgen kan en als daar iets van gezegd wordt geeft hij gewoon een rotschop. En
dan heb ik ook nog mijn huidskleur tegen. Had ik ook maar zo’n donker gelaat,
donkere ogen, dat zelfs de meest onbarmhartige rechter voor zich in neemt. Misschien
moet ik met een spandoek gaan zwaaien dat hier iets oneerlijks in zit.

Terug naar die Nashville verklaring. Ik begrijp dat
die zich tegen het homohuwelijk keert. Ik ben daar ook tegen. Het huwelijk in
zijn juridische gedaante is sowieso al een wangedrocht, gelet op wat het bij
een echtscheiding teweeg kan brengen. Liefde hoeft toch niet in een contract
gegoten te worden? En wat willen homo’s nou met zo’n contract? Laat liefde zich
daardoor dwingen? Gelooft u het?

Verder schijnt die Nashville verklaring te zeggen dat
seksualiteit alleen kan bestaan binnen een levenslang huwelijk tussen man en
vrouw. Dat is natuurlijk je reinste lariekoek. Ik begrijp wel dat die professor
dat graag wil, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik wil ook graag niet
altijd tegen de wind in hoeven fietsen. Die professor maakt dus gewoon een
klein foutje, hij vergist zich. Maar daarvoor hoeft hij toch niet over de
morele meetlat gelegd te worden, al schijnt dat daar bij de VU zo’n gewild
speeltje te zijn? Een beetje seksuoloog kan hem uit de droom helpen. Voor een
terechtwijzing is hier geen plaats. Dat zou de VU als wetenschappelijk
instituut toch moeten weten.

In die Nashville verklaring zit nog een ander vuiltje,
namelijk dat die homoseksualiteit als zondig beschouwt. Ik ben zelf hetero, dus
u begrijpt dat ik van die Nashville verklaring wat dat betreft niet veel heb te
vrezen. Wat ik alleen niet begrijp is dat die professor voor zijn overtuiging
wordt veroordeeld. Dan kan je net zo goed de koran veroordelen en dat doen ze natuurlijk
niet. Er schijnt zelfs een strafrechtelijk onderzoek te lopen naar de inhoud van die Nashville verklaring. Steeds meer wordt duidelijk dat die zogenaamde vrijheid van meningsuiting niet langer bestaat, eigenlijk alleen nog maar voor een ons wezensvreemde cultuur.

Wie is er nu eigenlijk verkeerd bezig?



Vooruitzichten

Politiek Posted on Thu, January 03, 2019 16:05:58

Het is gebruikelijk bij het begin van het nieuwe jaar elkaar voorspoed
en gezondheid te wensen en aan het einde daarvan vast te stellen dat daar
weinig van terecht is gekomen.

Deze zwartgallige ontboezeming van een
azijnpisser ontstaat bij de herinnering aan wat er de afgelopen zestig jaar is
voorgevallen op wat nu toch wel het belangrijkste onderwerp is geworden, al
willen velen daar weinig van weten. De rampspoed moet eerst over ons komen om dan met
ontzetting vast te stellen dat het gedaan is met het lieve leven.
Hier in
Frankrijk zie je gele hesjes met spandoeken als Je m’en fou des ordonnances, je veux vivre! Oftewel Ik heb schijt aan die regels, ik wil leven!
Ziehier ons vooruitzicht. De club van Rome voorspelde al lang geleden een
angstwekkend scenario, dat werd en wordt weggelachen. Die opstand van de gele
hesjes komt voort uit de weigering offers te brengen. Wat telt is de pouvoir d’achat, de koopkracht, het
andere niet. Ook regeringen, economen hebben daar schijt aan. Voor hen telt
slechts de groei, om daar hun tekorten mee te financieren, terwijl het
een negatieve wissel op de toekomst is en de groei het klimaat verder vervuilt.
En nu moet er plotseling geld op tafel komen om de
klimaatdoelstellingen te halen. Daar heeft niemand zin in. Iedereen wijst naar
een ander die het offer moet brengen. Laat het bedrijfsleven het maar betalen.
Daar is veel voor te zeggen, vooral wat betreft de vervuilende industrie, de
vervuiler moet betalen. Dat lijkt mooi, maar werkt alleen maar als de burger
zelf de broekriem aantrekt. Door geen vervuilende producten te kopen. Door niet
in opstand te komen tegen verhogende belastingen die de vervuilende producten
duurder maken. Ook voor de niet vervuilende industrie geldt dat het afromen van winsten ook de eenvoudige burger zal raken. Er zal minder dividend
uitgekeerd worden aan pensioenfondsen.
Terzijde, dat niet doorgaan van de
afschaffing van de dividendbelasting blijft toch een vuiltje. Die twee miljard
gaan nu niet naar Nederland, maar naar de Britten die Unilever niet hebben
laten gaan. Dus, Lilianne Marijnissen en Jesse Klaver of toch Schoppen, hadden
jullie niet beter kunnen nadenken? Waarschijnlijk niet, want ze schijnen geen benul
te hebben van de bedrieglijke waarde van het geld.
Terug naar die andere ellende. Naar Den Uyl en het
energiebeleid. Die was in de jaren zestig van de vorige eeuw minister van
Economische Zaken en van 1974 tot 1978 minister president. Hij wilde zo snel
mogelijk het aardgas uit de grond hebben om daar leuke dingen mee te kunnen
doen. Zijn nachtmerrie was een nieuwe technologie die het aardgas overbodig zou
maken. Het geld lag dan niet meer voor het oprapen. Dus niet investeren in een
leefbare toekomst, potverteren maar. Nu dat alsnog moet zijn de rapen gaar. Die
huizen in Groningen staan op instorten en de zeespiegel stijgt verder.

Ik wens u het allerbeste, weet niet of u daar blij mee bent.



Staatsmansschap

Politiek Posted on Sun, December 09, 2018 17:34:44

Toespraak
Emmanuel Macron tot het Franse volk

Landgenoten,
Mes chers compatriotes,

Jullie willen meer geld. Dat is gemakkelijk, we drukken
gewoon wat bij. Maar jullie willen ook nog wat anders en dat is meer koopkracht,
plus de pouvoir d’achat. Jullie willen meer krijgen voor hetzelfde geld.
Dat is lastiger, want als ik jullie meer geld geef gaan de prijzen omhoog. Ik
kan wel een wet maken dat de prijzen niet omhoog mogen, maar dan worden we leeg
gekocht door het buitenland en dan hebben jullie helemaal niets meer. Dus met
geld gaat het niet.

Laten we wat anders proberen. We betalen jullie met onze
bezittingen. Daar kunnen jullie niets op tegen hebben. Want dan zijn jullie
meteen van die rijke stinkerds af. Dan zijn jullie de baas, kunnen jullie met
die fabrieken, kastelen en wat niet al doen wat je wilt. Je hebt het dan
helemaal voor het zeggen, in eigen hand om die koopkracht op peil te houden. Er
zit wel een risicootje aan, want je kunt ook failliet gaan en dan heb je
helemaal niets meer, ook geen koopkracht. Ja, dat is sneu, maar het is niet
anders.

Maar goed, ik neem aan dat jullie je best zullen doen om
die koopkracht op peil te houden. Er zit alleen weer een vervelend dingetje
aan. Met die 35-urige werkweek hou je die koopkracht niet op peil. Het is dus
flink aanpoten geblazen. Ik zag één van jullie op de teevee, een hele kalme
man. Hij zag er helemaal niet vermoeid uit. Hij zou zo van vakantie terug
gekomen kunnen zijn. Hij protesteerde, zonder de boel aan diggelen te gooien.
Kijk, daar heb ik nou respect voor. Dat is nog eens zelfbeheersing. Maar hij
protesteerde wel. want hij verdiende maar 800 euro in de maand. Waarom hij zo weinig
verdiende vertelde hij niet.
Maar die 800 euro kan natuurlijk helemaal niet. Ik
verdien veel meer. Ik zou hem best mijn baantje willen geven, want hij verdient
meer. Dan slaan we twee vliegen in één klap. Jullie zijn van mij af en jullie hebben
het zelf voor het zeggen. Je moet dan wel zelf zorgen dat die huursubsidie van
jullie en meer van die hebbedingetjes in stand blijven. Ik noem die
ziekenhuizen en de hele verder rataplan er maar niet bij, maar dat begrijp je
zelf wel. Staken is natuurlijk helemaal van de zotte, is er niet meer bij. Jammer,
maar toch. Als je de boel in diggelen gooit komt het voor eigen rekening.

Even goede vrienden. Ik laat het aan jullie over.



Opstand der horden

Politiek Posted on Fri, December 07, 2018 13:43:50

Het volk was redeloos, de regering radeloos, het land
reddeloos. Dat was het volksgezegde in Nederland in het rampjaar 1672. Zo lijkt
het in Frankrijk heden ten dage. De gele hesjes zijn een bedreiging voor de
republiek. De vonk kan overslaan naar politie en leger en dan is het land
stuurloos, beland in anarchie. Het verstand regeert niet meer. Kortzichtigheid
is troef. Er is geen debat. Opstandelingen hebben geen leider, geen plan
behalve het eigen belang. Vanwege de klimaatverandering zullen offers gebracht
moeten worden. In een acute oorlogssituatie is die bereidheid er misschien.
Toch in de jaren dertig toen aartsvijand Duitsland zich bewapende deden socialistische
leiders onder Léon Blum of er niets aan de hand was.

Nu zien de klimatologen de ramp naderen. Maar het volk
niet. Noodzakelijke maatregelen om de aarde te redden worden niet begrepen. Donald
Trump lacht in zijn vuistje. Die betweterige Fransman, die hem de les wilde
lezen, komt van een koude kermis thuis.

Kalmte, kalmte, wordt er wanhopig geroepen, laat het
verstand terugkeren. Maar de opstand der horden is daar, om zo het land, hun
eigen rechten, hun zekerheden, zo moeizaam opgebouwd in een sociale
verzorgingsstaat, op het spel te zetten. Wat zullen ze terugkrijgen als de
dampen zijn neergedaald en de puinhopen zichtbaar geworden?

Ook in Nederland worden gele hesjes gevreesd. Zij staan voor
het recht om dat in eigen hand te nemen. Ieder voor zich, allen voor één. Dat
is de leus. Zij lopen voor de natuur uit om de ondergang mogelijk te maken.



Volksopstand

Politiek Posted on Thu, December 06, 2018 13:03:29

KLEIN KAPITALISME

In Frankrijk had een tv verslaggever een gesprek met demonstrerende gele
hesjes rond een rotonde, waaronder een luid protesterend vrouw. Als weerwoord
op haar beklag zei hij: “Maar Macron wil toch hervormen?” Na lichte aarzeling zei de vrouw: ”Ja, maar hij moet niet ons geld afpakken.” Ziehier, het kapitalisme
in het klein, de weigering offers te brengen voor de goede zaak. Hun weerwoord
is, dat hoeven wij niet, wij zijn arm.

De meute, de horde is opgestaan, hun rechtvaardiging is la précarité, de behoeftigheid. In zijn
boek Les misérables neemt Victor Hugo
het op voor de behoeftige mens. Als jongetje komt Jean Valjean na het stelen
van een brood in een strafkamp, waaruit hij na 19 jaar ontsnapt. Hij wordt zijn
leven lang achtervolgd door de politieman Javert, die hem steeds weer opnieuw
achter de tralies wil krijgen, er geldt geen pardon, de wet is de wet.

Zijn de gele hesjes les
misérables
, de ellendigen? Brood hoeven ze niet te stelen. Toch is hun drijfveer
de geringe pouvoir d’achat, de
geringe koopkracht. Zij hebben vrijwel niets te besteden. Maar hun weldoorvoede
lijven doen vermoeden dat die bestedingsdrang op iets anders slaat dan het
gemis aan brood. Sterker nog, het lijkt soms te wijzen op een verkeerde
bestedingsdrang in de zin van wat gezond is voor de mens.

De politiek van Franse supermarkten lijkt daar ook op.
Een supermarkt bij ons in de buurt is recent nieuw opgebouwd na een jaar
gesloten te zijn geweest. Het was een miljoeneninvestering. Een supermodern
nieuw gebouw werd uit de grond gestampt. Naar de opening werd nieuwsgierig
uitgekeken, er werd veel van verwacht. Toen na een jaar de deuren opnieuw geopend
werden bleek het assortissement drastisch te zijn aangepast. Veel van het eerder
aangebodene, het gezonde eten, het vers, was weg. In plaats daarvan bevatten de
schappen veel meer dan voorheen snoep en koek, en ook wijn, en vooral bakjes en
pakken met kant-en–klaar eten, altijd duurder dan vers. De nieuwe directeur had
een gedetailleerd onderzoek gedaan naar de behoefte van de klant. Hij koos voor
datgene waar hij de meeste winst mee maakte.

Preventieve gezondheidszorg mag dan door de overheid tot
haar taak gerekend worden, het is duidelijk dat dit dweilen met de kraan open
is, oftewel behangen tegen de wind in. Een algeheel verbod op zoetigheid zal zo
tot een volksopstand kunnen leiden. Men zal de straat opgaan, zich verenigd
weten in kleurige hesjes onder het slaken van leuzen als: “Rot op Macron, geef
ons ons dagelijks brood!”

Geheel los hiervan is het natuurlijk de vraag of Macron
er verstandig aan heeft gedaan de brandstofprijs in een zo autoafhankelijk
Frankrijk – in het uitgestrekte platteland en in de kleine dorpen zijn geen bus-,
laat staan treinverbindingen, en de afstanden van dorp tot stadje, d.w.z. school,
werk, boodschappen zijn groot – zo plotseling, zo drastisch te laten stijgen. De
volksopstand schijnt ook vooral vanuit de provincie te komen.

Volgens de peilingen steunde 75 procent de gele hesjes
beweging. In Nederland heeft ongeveer 25 procent van de bevolking hoger
onderwijs gevolgd. In Frankrijk is dat ongeveer hetzelfde. Op grond daarvan zou
men kunnen stellen dat 25 procent de kar trekt en de andere 75 procent
uitvoerend werk doet. Van die 75 procent kan men geen wereldbeeld verwachten.
Dat blijkt ook uit het antwoord van de vrouw met het gele hesje hierboven. Het
risico dat die 75 procent voor een gemeenschappelijk eigenbelang gemobiliseerd
wordt ingaande tegen alle verstand in moet onder ogen worden gezien. Het hemd
is nader dan de rok.

De Romeinen wisten het al. Fortiter in re, suaviter in modo. Oftewel krachtig in de zaak, soepel in de toepassing. Daar is niet naar gehandeld. Alvorens zulke drastische
maatregelen in te voeren zal er toch eerst zoiets als een debat gevoerd moeten
woorden hoe de lusten en lasten verdeeld worden. Macron heeft gefaald in zijn zicht
op de belevingswereld van de eenvoudige man. Hij heeft een wereldbeeld, dat is
duidelijk, zij niet.



« PreviousNext »